Zussenweekend

Voor de vierde keer hielden we "zussenweekend" en nu was ik degene die geheel buiten de organisatie werd gehouden. Die positie hebben we om de beurt en hoewel ik wel van verrassingen hou was het toch best lastig om me er niet mee te bemoeien. Niet omdat ik geen vertrouwen heb in anderen, maar vooral omdat je dan toch minder voorpret hebt.
Traditioneel wordt er gezocht naar een bijzondere overnachtingsplek en dat werd dit jaar het Stayokay hostel in Haarlem. Super leuk, met z'n vijven op een kamer die heel efficiënt was ingericht met stapelbedden, toilet- en doucheruimte. Geheel in strijd met de traditie (kou, regen) viel het uitje in een herfstweekend met prachtig weer. Op zaterdag liepen we een stadswandeling door Haarlem en aten we hapas (hollandse tapas) in een leuk restaurantje in het centrum. Terug in het hostel installeerden we ons op de stapelbedden en hebben we nog lang gepraat en veel gelachen.
In de loop van de zondagochtend reden we naar Bloemendaal en van daaruit liepen we over het strand naar Zandvoort en na de lunch weer terug. 't Was heerlijk aan zee want hoewel er wel veel wind stond kwam de zon ook regelmatig. Echt genieten vind ik dat.

Tijdens de wandeling door Haarlem kwam we, ongepland, langs een winkeltje met de kernachtige naam Wol en daar moesten we toch echt even naar binnen. Wat een leuke winkel bleek het, gerund door een vriendelijke dame en met een mooie garencollectie. Natuurlijk ging ik er niet met lege handen weg. Ik kocht een bol Noro Taiyo Sock Yarn en een streng Colinette wool/bamboo (zie de foto). Met het laatstgenoemde garen heb ik al een specifiek plan, ter herinnering aan het fijne weekend. Die napret is voorlopig nog even voor mij alleen, pas als het klaar is zullen de zussen er van weten.

Verjaardag van een puber

Onze oudste verjaarde de afgelopen week en werd 16. Waar zijn jongere zus dat een heel bijzondere verjaardag vindt ("sweet sixteen"), zag hij er zelf geen reden tot opwinding in. Hij houdt er helemaal niet van om het middelpunt te zijn, dus nee, er hoefde geen feestje te komen voor en met zijn vrienden.
De avond voor de verjaardag ontstond er opeens toch een soort van plan; vaag en onduidelijk en nog voor allerlei wijzigingen vatbaar. Met een groep van een man of tien wilde hij gaan lasergamen, en vooraf ergens een broodje ofzo eten, en dan moesten ze ook in de stad nog een kadootje kopen voor een andere jarige. En heel misschien kwamen ze dan eerst nog wel naar huis om wat te drinken. Of misschien zouden ze dat na afloop van het lasergamen doen ----
Tja.
Om op alles voorbereid te zijn bakte ik snel nog maar een appeltaart. Een grote, in een rechthoekige springvorm van 38 bij 25 cm. Met in de vulling naast stukjes appel ook gedroogde cranberries, blokjes abrikoos, citroenschaafsel, kaneelsuiker en nougatine. Dit alles op een laagje frangipane in een korstdeeg met een kwart amandelmeel.

De groep kwam wel even aan maar dat was alleen om de schooltassen even in onze bijkeuken te gooien. Geen tijd voor taart. Ook na het lasergamen kwam het er niet van - er wachtte nog huiswerk voor de volgende schooldag. En ja, ze hadden een geweldige avond gehad, 't was hartstikke leuk geweest.
Dochter M en ik namen wel een stukje om in ieder geval te kunnen bepalen of de taart gelukt was. En ja, dat was-ie, het smaakte heerlijk!

Ecuador - het land

Ook als je geen bijzondere binding met het land hebt is een (vakantie)reis naar Ecuador beslist een aanrader. De politieke situatie is stabiel, de infrastructuur over het algemeen goed, de natuur overweldigend, de bevolking vriendelijk en toegankelijk. Wij verbleven vanwege het doel van onze reis alleen in het centrale deel (de Sierra), maar ook de Oriente (het Amazone gebied), de Costa en de Galapagos eilanden zijn de moeite waard.
Dagelijks gaat er een directe KLM-vlucht van Amsterdam naar Quito en Guayaquil. Binnen Ecuador zijn er diverse nationale luchtvaartmaatschappijen die frequente diensten hebben tussen de grote steden en het Ecuadoriaanse deel van de Panamericana wordt tegenwoordig goed onderhouden. Het is dus vrij eenvoudig en ook betaalbaar om je binnen het land te verplaatsen. Menig taxichauffeur is graag bereid om je tegen een tevoren afgesproken prijs over flinke afstanden te vervoeren (met een beetje geluk heb je dan meteen een goede gids) en er is fijnmazig spotgoedkoop openbaar vervoer met busdiensten.

Via het internet boekten we zelf de appartementen. We werden steeds gastvrij ontvangen en de medewerkers stonden klaar om te adviseren over uitstapjes, mooie plekken en leuke restaurantjes in de omgeving of om vervoer te regelen. Een grappig detail was het terrastafeltje dat we aantroffen bij het appartement in Banos: een oude, gietijzeren singer trapnaaimachine!

In de Sierra is het weer over het algemeen te vergelijken met een zonnige lentedag. De regentijd is van november tot mei, en daar hebben we nog wel wat van gemerkt. In de loop van de middag ontwikkelde zich soms een hevige regenbui, met af en toe zelfs hagel en onweer. De temperatuur verandert ook in de buien echter nauwelijks en zit, afhankelijk van de hoogte waarop je je bevindt, zo tussen de 15 en 20 graden Celsius. De vegetatie is daardoor vooral in de lager gelegen gebieden heel erg divers en kleurrijk.  

In vergelijking met onze vorige bezoeken (1999, 2001) zijn er in de grotere steden van Ecuador nu veel meer bekende Amerikaanse fastfoodketens, maar daarnaast vind je ook overal kleine eettentjes waar typische inlandse gerechten geserveerd worden. De mannen waagden zich een keer aan de nationale specialiteit: geroosterde cuy, dochter M. en ik vonden dat toch net iets te ver gaan.

Naast veel mineraalwater (aanbevolen ter voorkoming van eventuele hoogteziekte) hebben we regelmatig heerlijke verse vruchtensappen gedronken, vaak van exotische en bij ons minder bekende vruchten.

 

Langs de wegen en in de parken van de grote steden is er sprake van een levendige straathandel. De bewoners van het platteland trekken naar de stad met hun oogst aan tomaten of citrusvruchten en de stedelingen verkopen ijsjes, toiletartikelen als tandenborstels en scheermesjes, en zelfs kleine huisdieren. De waren worden luid aangeprezen maar er is zelden sprake van opdringerigheid. Een aantal handelaren heeft een mobiel winkeltje, anderen verkopen hun spulletjes vanuit de rugzak of een kartonnen doos.

 

Uiteraard namen we wat typische souvenirs mee naar huis zoals een kleurrijke geweven deken, een paar alpaca sjaals en wat doosjes organische chocolade van 100% Ecuadoriaanse cacao.

En natuurlijk kocht ik ook een paar bollen alpaca wol, waar ik overigens nog niet direct een plan mee heb. Ergens in de toekomst kom ik daar vast nog een keer op terug.

Emoties

Tungurahua vulkaan (Banos - Ecuador)

Het schrijven (en plaatsen) van dit blogbericht schuif ik al enige tijd voor me uit. Want waar ik meestal de persoonlijke informatie nogal beperk, kan ik nu niet zomaar de gebruikelijke verhaaltjes over creatieve activiteiten hervatten.

De afgelopen weken waren emotioneel en enerverend. We waren met ons gezin ruim twee weken in Ecuador, het geboorteland van onze kinderen. Voor ons een weerzien van mensen en plekken die in de adoptieprocedures belangrijk waren en voor de kinderen een eerste bewuste kennismaking met het land en de bewoners ervan. Het was bijzonder, mooi, interessant, indrukwekkend en bij tijden verrassend of spannend. En zeker ook emotioneel en soms verwarrend.

Onze zoon wilde eigenlijk helemaal niet mee – hij is volledig geaard in Nederland, heeft (op dit moment?) geen enkele behoefte om zijn afkomst nader te onderzoeken en had de meivakantie veel liever met zijn vrienden doorgebracht. En hoewel ook hij heus heeft genoten van het verblijf in de Andes begroette hij de dag van de terugreis met gejuich.
Voor de jongste gold het andere uiterste. Zij heeft enorm uitgekeken naar het bezoek aan haar geboorteland en daar alles in zich opgezogen. Al van jongs af aan heeft ze vragen over haar biologische familie en de achtergrond van de adoptie. Vragen die helaas nog steeds niet allemaal beantwoord kunnen worden. Nu we terug zijn heeft ze echt moeite om weer in het dagelijks leven te “landen” en maakt ze meteen plannen voor een volgende keer.
Het was voor beiden niet altijd eenvoudig om voor elkaar begrip op te brengen en voor ons behoorlijk enerverend om daarin een evenwicht te vinden en te bewaren.

Mitad del Mundo (evenaar - Ecuador)

Een paar dagen voor het vertrek naar Ecuador ging ik gedag zeggen bij een goede vriendin (al vanaf mijn 15e) en hoewel we het niet nadrukkelijk uitspraken wisten we dat dit waarschijnlijk ons laatste contact zou zijn. Zij moest afscheid nemen van het leven, toch nog onverwacht snel na een lange ziekteperiode en ik vond het moeilijk om zo ver weg te gaan van haar en haar gezin in deze periode.
Enkele uren nadat we in Nederland waren teruggekeerd is ze overleden.

Het besef "nooit meer" is nog niet eens echt doorgedrongen maar het is zwaar om alle emoties van de afgelopen tijd een plek te geven en tegelijk toch ook de normale routine weer op te pakken. Want dat is de realiteit: we gaan weer naar ons werk en naar school, naar de bakker, de supermarkt en het sportveld. En hoewel er voorgoed iets is veranderd in ons leven, komt elke morgen de zon weer op.

Op reis

We zijn op dit moment druk bezig met het plannen van de reis naar Ecuador en de noodzakelijke voorbereidingen. Paspoorten voor D en M, inentingen voor iedereen, pinpassen intercontinentaal activeren, vluchten en verblijfplaatsen boeken, een paar extra vrije dagen aanvragen bij de scholen - dat zijn zo de praktische kanten. Daarnaast bereiden we ons emotioneel voor, ieder op zijn eigen wijze.
Een belangrijk deel van de tijd zullen we in Cuenca zijn, omdat onze beide kinderen uit die regio komen. In 1999 bivakkeerden we er bijna drie weken in een leuk appartementencomplex, gelegen pal aan de rivier die door de stad stroomt. Uiteraard waren we benieuwd of dit complex nog altijd in bedrijf was en dankzij het www kon dat snel bevestigd worden. We namen contact op met de huidige eigenaar, die enthousiast reageerde op onze mail en vertelde dat hij het familiebedrijf voortzette wat zijn moeder ooit begonnen was. Al snel vermoedden we dat hij indertijd een aantal keren onze gids en chauffeur moet zijn geweest bij uitstapjes en het blijkt dat er inderdaad foto's zijn waar hij ook op staat.
Gelukkig was het mogelijk om een appartement te reserveren in de gewenste periode. Hoe bijzonder zal het zijn om met twee pubers terug te keren naar de plek waar zij als baby resp. peuter vertrokken zijn. Een plek die zij nu alleen kennen uit verhalen, foto's en een videofilm.

Ecuador

De mand, op dit moment gevuld met de katoen waarmee ik de bloemendeken aan het haken ben, namen we in 1999 mee terug van onze eerste reis naar Ecuador. We waren daar met een heel bijzonder doel: de adoptie van onze oudste. Twee jaar later verbleven we er opnieuw een aantal weken, nu om onze dochter op te halen. Sindsdien zijn we er nog niet teruggekeerd, maar dat gaat over een aantal maanden veranderen! We gaan op vakantie naar het geboorteland van D. en M. en uiteraard kijken we er al erg naar uit. We bekijken weer eens alle foto´s, bedenken waar we in ieder geval naar toe willen gaan, proberen afspraken te maken met mensen daar. En waar we indertijd nog afhankelijk waren van faxberichten over en weer, kunnen we nu via internet makkelijk contacten leggen en verblijfplaatsen boeken.
De mand is één van de dierbare herinneringen en een klein voorbeeld van de kleurige kunstnijverheid die kenmerkend is voor Ecuador. Ik ga er ongetwijfeld inspiratie opdoen!

Een dag met een koninklijk randje

Superglobe - artists impression door Rudolf Das

Ieder jaar is 5 september een speciale dag: 't is mijn verjaardag en ook die van mijn neef (de oudste kleinzoon van mijn ouders). Zo midden in een week waarin juist iedereen weer in het gareel probeert te komen na een lange vakantieperiode, gaat m'n verjaardag wat stilletjes voorbij. Zowel O. als D. zijn zeer binnenkort ook jarig en later deze maand vieren we dat allemaal gezamenlijk.
Maar vandaag heeft deze datum toch een heel bijzonder tintje! De droom van mijn vader is opgenomen in het Droomboek, dat vanmiddag officieel wordt aangeboden aan de nieuwe koning! Mijn vader (83) is uitgenodigd om daarbij aanwezig te zijn en inmiddels ook benaderd door diverse media. Er verscheen al een artikeltje in de lokale krant en later vandaag volgen nog wat interviews, tijdens de bijeenkomst op Paleis Het Loo.
Begrijpelijkerwijs is mijn vader zowel gevleid als ook een tikje zenuwachtig en gespannen. Pa, als je dit nog leest, geniet ervan en geef de koning als je de kans krijgt je gebruikelijke stevige hand!

Gips

Dat je met gips erg leuk kunt knutselen, daar schreef ik al eens een berichtje over. Sinds eergisteren ben ik echter op een heel andere manier gekoppeld aan dit materiaal, als gevolg van een korfbalwedstrijdje tussen het team van dochter M en de ouders van de teamleden. Een gezien de leeftijd wat onbesuisde actie resulteerde in een verschoven knieschijf en een gescheurde bovenbeenspier. Na een operatie en twee dagen opname in het ziekenhuis zit ik nu met het linkerbeen van enkel tot lies in het gips en is de huiskamer gevuld met hulpmiddelen als een looprek, krukken en een rolstoel. En dat zal ook wel een week of 6 zo blijven! Een grote oefening in acceptatie, geduld en afhankelijkheid.
Ik zal wel lekker veel kunnen haken, breien, lezen enzo. Always look at the bright side!

Chateau

Mijn zus Marlene kocht in augustus 2012 een Chateau caravan uit 1977. Nadat ze de afgelopen wintermaanden het ding grondig heeft aangepakt gestript, is het nu een klein droomkasteeltje op wielen geworden. Rechtsonder op de foto een blik op het frisse nieuwe interieur.
Marlene is het nog niet met zichzelf eens: houden en er van de zomer mee gaan kamperen of verkopen en dan opnieuw zo'n renovatieproject beginnen. De fun zit nl. in hoge mate in het klussen en stylen!
Begin juli gaan we er in ieder geval samen mee proefdraaien en wel op het Hippiefestival in Gorinchem. Daar zullen we als Atelier VerMaak dan meteen wat leuke creatieve activiteiten aanbieden. En hoewel de caravan absoluut waterdicht is, hopen we op een zonnig en droog weekend!

Pencil thursday (4)

 

Een haastige notitie, gekrabbeld met potlood, op een blaadje uit het notitieblok dat op de hotelkamer lag. Ergens halverwege de periode dat D. in het ziekenhuis in Oostenrijk lag zijn O. en M. op bezoek geweest. D. had dat kontakt echt nodig, en ook voor O. en M. was het fijn en belangrijk om hem te zien. Bovendien kon zo iedereen even de situatie ter plaatse bekijken, en omdat we het er vast nog vaak over zullen hebben, is dat wel erg prettig.

Door mijn overhaaste vertrek en toch onverwacht lange afwezigheid was de stapel was thuis inmiddels behoorlijk opgelopen. Aangezien dat normaal gesproken mijn taak is, wilden O. en M. graag instructies over het instellen van de machine en het sorteren van het wasgoed. Het bovenstaande krabbeltje namen ze mee terug. Bij thuiskomst bleek het prima gewerkt te hebben; alle was is gedaan, gedroogd, opgevouwen en over de kasten verdeeld. Er lag alleen een klein stapeltje strijkgoed!

 

Vandaag ook handgeschreven berichten bij:

e strea chikitu 

Oostenrijk

Bij vertrek vanmorgen uit het hotel in Schwaz (Oostenrijk) kreeg ik een tasje mee met bovenstaande opdruk, en gevuld met 2 flesjes water, 2 muesli-repen, een mooie pen en een tijdschrift.
De reden voor mijn verblijf daar was echter alles behalve schön!
Onze zoon D. was met school voor een ski-vakantie in Oostenrijk en is daar tijdens de aller-aller-laatste afdaling hard gevallen. Op vrijdagavond 1 maart jl. kregen we een telefoontje dat hij was opgenomen op de IC van het ziekenhuis in Schwaz wegens een scheur in zijn milt. Hals-over-kop ben ik de volgende ochtend vroeg per vliegtuig vertrokken naar Innsbruck. Na een paar spannende dagen was de dreiging van een operatieve ingreep verdwenen, maar 't werd wel duidelijk dat hij voorlopig niet terug kon reizen.
Vandaag mocht hij naar huis en per ambulance zijn we teruggekeerd. Hij wil eigenlijk morgen weer naar school -----.

Pencil thursday (3)

In 1999 en in 2001 maakten we de twee, met grote afstand, belangrijkste reizen van ons leven. Het belang ervan kan alleen nog benaderd worden als we mét onze kinderen terugkeren naar hun geboorteland Ecuador.
De eerste keer was nog voor het echte mail-skype-facebook tijdperk en contact met het thuisfront onderhielden we door te faxen en te bellen. Daarvoor we moesten we dan naar het centrale postkantoor van de stad. Tijdens ons verblijf schreef ik iedere avond een verslagje in een dagboek en maakten we honderden analoge foto's.
In 2001 kon er al wel gemaild worden, in kleine internet cafeetjes. Bij deze tweede reis werden we vergezeld door mijn zus en die vereeuwigde de belangrijke momenten met videobeelden, die na thuiskomst op dvd werden gezet.
Van de dvd hebben we uiteraard een aantal kopieën, het handgeschreven dagboek is uniek. Ik bedenk me nu pas dat ik het zo snel mogelijk integraal moet inscannen; stel je voor dat het op de een of andere manier verloren zou gaan!

Vandaag ook handgeschreven berichten bij:

e strea chikitu

Kerstmiss

Credits : Marlene den Dekker.

Dilemma?

Eerlijk gezegd zou ik liefst een houten kerstboom in huis hebben. Die van linksboven op de foto, zo eentje. De overige familieleden kiezen echter voor een traditionele groene spar, zoals we die altijd hebben. En dan liefst met alle versierselen die we in de loop der jaren verzameld hebben, in alle kleuren van de regenboog.
Ik zal er echt geen punt van maken. Maar mag het dan alsjeblieft dit jaar met pompoms, in een beperkt kleurenpalet? Wit gecombineerd met lichtgrijs en zilver bijvoorbeeld? Of wit met naturel en goud? En misschien een fluo-roze accentje her en der? Pompoms maken, dat is nl. zo'n lekker zen-werkje voor de verloren momentjes en ze doen het leuk in een kerstboom! Bovendien heb ik nogal wat dikke witte wol over, na de eerste (mislukte) lichtcirkel.

Sinterklaas

Alle voorbereidingen zitten er op, de zak met pakjes staat in de kelder en als tegenwicht voor alle zoetigheid staat er een soepje te trekken. Nog een paar uur, dan komen de gasten en vieren we een traditionele pakjesavond.
Dochter M was weer ruim op tijd klaar, zij heeft echt lol in het maken van een surprise. Voor haar klasgenootje knutselde ze een mega grote mascara roller van een kartonnen koker, een toiletborstel en strookjes zwarte crepe-papier. De kadootjes, een gevlochten leren armbandje en een ketting, werden er in verstopt.

 

Tot mijn verrassing is dit jaar zelfs puberzoon D enthousiast bezig geweest met het maken van surprises! Vorig jaar vond-ie dat nog "belachelijk", zeker waar het 't kadootje voor z'n klasgenoot betrof. Stel je voor dat iedereen het stom zou vinden of erger nog dat verder niemand een surprise zou maken. Things changed, want daar hoorden we hem nu niet over. Het eigenlijke kadootje heeft het formaat van een creditcard (waarin 4 plectra gestanst zitten) maar hij bouwde een gitaar en een groot plectrum van karton. De creditcard zit in een stoffen gitaartje, wat ik even uit een lapje knipte en dichtnaaide.

Nu is het afwachten en hopen dat de ontvangers de surprise en het kadootje leuk vinden.En verder natuurlijk ook nieuwsgierig zijn naar wat ze zelf zullen krijgen!

Linkshandig

Dochter M is vrij handig en ook wel geïnteresseerd in allerlei (textiele) handvaardigheden. Toch is het lastig om haar bepaalde technieken als haken en breien aan te leren. Zij is namelijk uitgesproken LINKShandig. En ik niet. Ooit werd me gadviseerd om het haar "gewoon" rechtshandig aan te leren, omdat je over het algemeen toch met beide handen bewegingen maakt. Dat blijkt echter ook nog niet zo eenvoudig.
Vanmorgen ontdekte M opeens dat er aan de binnenkant van haar nieuwe etui ook tekst staat. 't Was haar niet eerder opgevallen. En dat vond ik nou weer bijzonder. Nooit bedacht dat er rechtshandige etuis zouden zijn. Door de inzet van de rits kijkt M kennelijk altijd tegen de (blanco) achterkant aan, zowel aan de buiten- als aan de binnenzijde!

Beloofd is beloofd

Het zat al een tijdje in de planning - het "middelbare-school-proof" maken van de slaapkamer van dochter M. De muren waren een paar weken geleden al kaal gemaakt en 't electra was door een prof aangepast. In de vakantie moest de rest gebeuren.
Beloofd is beloofd, en hoewel de mussen gebraden van het dak vielen zijn we toch aan de gang gegaan.

Dag één: behangen. Na een lange middag zwoegen en zweten schoven m'n zus en ik aan voor de bbq die ondertussen door de mannen was voorbereid.
Dag twee: met dochter M naar de zweedse meubelgigant (waar het overigens heerlijk koel en rustig was) voor gordijnen, buro, kastje en nog wat accessoires. 's Avonds de gordijnrails bevestigd.
Dag drie: 's morgens de gordijnen passend genaaid en opgehangen; 's middags twee burootjes in elkaar gezet. 't Laatste samen met M, hetgeen opvallend vlot en harmonieus verliep.*
Dag vier: het bij de burootjes horende kastje ook in elkaar geschroefd, spulletjes ingeruimd of gesplitst in "vuilnisbak", "kringloop", "bewaardoos" en "opslag".
Een bezoekje aan de kringloopwinkel, ergens in deze dagen, leverde nog twee puike burostoelen op, die door O van een nieuw verfje werden voorzien!

Resultaat: een zeer tevreden puberdochter, die staat te trappelen om aan de nieuwe schoolfase te beginnen. Missie geslaagd dus.

* Leuk filmpje op YouTube, over het assembleren van dergelijke meubelstukken!

The bright side

Bij vertrek van de camping was net de plas voor onze tent verdwenen. De laatste 48 uur van onze vakantie waren nl. droog en zonnig. We lieten de tent achter voor mijn broer en zijn gezin, die er deze week zullen verblijven. Naar het zich laat aanzien onder betere weersomstandigheden - wat we hen van harte gunnen.
We zijn dus weer thuis. De wasmachine draait op volle toeren en het droogt daarna lekker. Buiten. In het zonnetje.

Kamperen in eigen land

Bij vertrek was het nog redelijk mooi weer en bij aankomst op de camping ging het ook nog. Toen de grote tent bijna stond kwamen de eerste druppels. Sindsdien hebben we geen droge dag meer gehad en met name 's nachts komt het soms met bakken uit de hemel. Inmiddels heeft zich vlak voor ons op het kampeerveld een ondiep meertje gevormd, waar regelmatig eenden en meeuwen in komen zwemmen.  

We vermaken ons met boeken, spelletjes en bioscoopbezoek. Ook bezochten we het Watersnoodmuseum in Ouwerkerk (aanrader!) en dan besef je weer wat water kan aanrichten.

Vanmiddag was er voor het eerst een zonnige periode en die hebben we gebruikt voor een lange fietstocht door de duinen. We hopen toch echt dat dit de komende week nog een paar keer zal gebeuren - de voorspellingen zijn helaas niet al te bemoedigend.

Dag	ma	di	wo	do	vr
Weer
Zonkans	30	50	30	30	50
Neerslagkans	70	60	70	50	60
Neerslag	9	4	3	4	3
Minimumtemperatuur	12	16	15	14	13
Maximumtemperatuur	18	19	21	19	18
Wind	ZW 4	W 4	ZW 4	ZW 4	NW 4

Glamping

Nog twee weken en dan gaan we vakantie houden, in een tent op een camping in Zeeland. We houden de vingers gekruist en hopen dat tegen die tijd het een beetje wil zomeren. Kamperen is heerlijk, maar dan toch vooral als het aardig weer is!
Ik moet steeds opnieuw even wennen aan het leven op 20 vierkante meter maar uiteindelijk is het verbazingwekkend hoe weinig spullen je eigenlijk echt nodig hebt. Zo zou de hele kampeer-keukenuitrusting, inclusief het kooktoestel, passen in één keukenlade thuis.
Wij zijn overigens niet van het kamperen-bij-de-boer en kiezen bij voorkeur een camping met goede faciliteiten en een plek-met-stroom. En hoewel ik echt blij ben met onze tent spreekt onderstaande design vouwwagen  me ook wel aan.