Handwarmers

De laatste weken heb ik overduidelijk een beetje te veel gehaakt of dat in ieder geval in de verkeerde houding gedaan, want ik heb last van geïrriteerde schouder- en vingergewrichten. Tijd om iets anders te doen dus, dit keer met de naaimachine. Binnenkort starten we in het Atelier met een wekelijks creatief café en we zullen ons dan ook af en toe richten op specifieke thema's. Het eerstvolgende thema is Valentijnsdag en daar passen deze hartvormige handwarmers goed bij.
Eerder maakte ik al eens hotpacks en de handwarmers zijn eigenlijk een mini-uitvoering hiervan. De hartvormen worden gevuld met rijst en moeten zo'n 20 seconden in de magnetron (700 W) verwarmd worden. Daarna kun je ze in je jaszak stoppen of in je wanten om zo lekker warme handen te houden.

Hieronder volgt een korte (foto)tutorial.
Benodigdheden: wat lapjes katoenen stof, hartvormig papieren patroon, naaimachine en naaigaren, (kartel)schaar, rijst.

Kerstmarkt

Eigenlijk hadden we met elkaar afgesproken om nooit meer met onze handgemaakte spulletjes op een markt te gaan staan. Meestal weegt de uiteindelijke opbrengst van de verkoop en de werving van deelnemers voor workshops en cursussen niet op tegen de tijdsinvestering, de kosten en de blaren op onze voeten.
Enkele weken terug echter vroeg een vriendin of we een kraam met haar wilden delen op een klein kerstmarktje, gepland op een sfeervolle plek rond een molen in de buurt. Zij had het niet eerder gedaan en haar enthousiasme trok ons over de streep.
Het marktje was leuk en werd tamelijk druk bezocht. We verkochten in de loop van de middag een paar gehaakte kerstballen en op de valreep de multicolor scottie-dog.  't Was echter ook nogal koud en daar profiteerde vooral de erwtensoep-verkoper van!

Kerstballen

Geheel tegen m'n gewoonte in ben ik dit jaar al vroeg bezig met de komende feestdagen. Voor een bij kerst passende aankleding van ons Atelier maken we een hele serie pompoms en gehaakte kerstballen. De bedoeling is om een stalen spiraal "kerstboom" daarmee vol te hangen.

Voor de gehaakte exemplaren is het een mooie manier om zelfs de kleinste restjes katoen en wol te gebruiken. Als "vulling" gebruik ik gewone plastic ballenbakballen want daarmee worden alle ballen perfect rond. Er hoeven lekker geen draadeindjes afgewerkt te worden, die verstop je gewoon onzichtbaar aan de binnenkant.

 

Ik heb een zak met 50 van die balletjes en daarvan heeft inmiddels meer dan de helft een gehaakt omhulsel. Daarnaast haak ik ook nog wat kleinere exemplaren, om witte polystyreen balletjes heen. Als ik het tempo er zo in kan houden, zal het eind van de maand toch zeker klaar kunnen zijn, ruim op tijd dus.

Samenwerken

Sinds de verhuizing van ons Atelier naar de gemeentelijke bibliotheek is het zoeken naar een goede vorm van samenwerking. We willen elkaar versterken en inspireren, en zo het bestaansrecht aantonen in een tijd waarin bezuinigingen aan de orde van de dag zijn. Eerlijk gezegd blijkt dat nog een moeizaam proces, omdat het soms lastig is om de vertrouwde werkwijze los te laten of omdat er duidelijk verschillende inzichten zijn. Daarnaast verzanden we regelmatig in een "overleg-impasse".
We blijven echter geloven in de mogelijkheden.
Als een bepaald boekfiguurtje je grote favoriet is, zoals Kikker (van Max Velthuijs), dan moet het toch enorm leuk zijn om daar ook een knuffel van te hebben? En misschien kun je die niet haken of naaien, maar dat kun je dan weer bij ons leren.
En andersom: als je graag knutselt maar niet altijd inspiratie hebt, kom dan naar de bieb - er zijn genoeg leuke boeken beschikbaar.
We hebben soms het gevoel aan een dood paard te trekken maar beschikken gelukkig ook over een lange adem!

Druk

Het Open Huis afgelopen zaterdag was een groot succes! Het was gezellig druk, tientallen kinderen en volwassenen hebben aan "onze" tafel gelukspoppetjes geknoopt en er zijn leuke nieuwe contacten gelegd. Een prima start dus al met al.
Uiteraard hebben alle voorbereidingen veel tijd in beslag genomen, waardoor weinig berichten op dit blog en maar beperkte mogelijkheden om de nieuwe haaknaalden uit te proberen. Ik startte met een kussenhoes in een eenvoudig streeppatroon. Qua kleuren werd ik geïnspireerd door een pagina uit de Marie Claire Idees. Inmiddels is de hoes klaar, maar moet nog wel in elkaar gezet worden.
Tunisch haken is wel echt anders dan gewoon haken. Het is me opgevallen dat de techniek belastender is voor de linkerarm, ik heb inmiddels een echt pijnpunt aan de elleboog. Misschien is dat nog onwennigheid?

Nieuwe plek

Door de economische crisis staan momenteel allerlei culturele, sociale, sportieve en creatieve organisaties en bedrijfjes zwaar onder druk. Vanuit de gedachte dat je in deze situatie SAMEN sterker bent, is er in onze stad een spannend initiatief ontstaan, waar wij met ons Atelier bij betrokken zijn.
Kortgeleden zijn we met De LimonadeBrigade ingetrokken bij de plaatselijke bibliotheek en het plan is om daar vanaf heden gezamenlijk een inspirerende plek te ontwikkelen. Een plek waar jong en oud elkaar kan ontmoeten, lekker kan gaan zitten lezen of komen spelen en knutselen of gewoon een kopje koffie kan komen drinken. We willen er op regelmatige basis een creatief café organiseren, waar je kennis, vaardigheden en patronen zult kunnen uitwisselen.
Woon je in de buurt en heb je zin om binnen te lopen tijdens het open huis: van harte welkom!

Kringloop

Haar zoon is al jaren een korfbal-teamgenoot van onze dochter. Zij heeft een klein administratiekantoor en doet daarom de boekhouding en BTW-aangifte voor ons atelier.
Vandaag is de kerst-brunch voor het korfbalteam, waarvoor iedereen een gerechtje zal meebrengen. Zij heeft echter het geheel georganiseerd en mede als dank hiervoor heb ik een krukje gestoffeerd met een deel van een oude postzak. Die postzak kregen we onlangs van haar (omdat we zulk materiaal altijd gebruiken kunnen) en het krukje stond in het atelier nog te wachten op een nieuw hoesje.
Eigenlijk is hier dus sprake van een ware kringloop. En dat vind ik toch veel leuker dan het geven van een kadobon of flesje wijn.

In de krant

Voor een klein bedrijfje (als ons Atelier) is het altijd moeilijk om bekendheid te verwerven en te behouden. We ervaren dat we het meest concrete resultaat hebben van mond-op-mond reclame. Een advertentie van enige grootte is steeds een relatief kostbare investering en zelf flyeren erg tijdrovend. Soms lukt het om een klein redactioneel stukje in een van de lokale kranten gepubliceerd te krijgen. Viavia werden we recent geinterviewd voor de rubriek "wat mij boeit" van De Stad Gorinchem van dinsdag 13 maart jl. Het gesprek met de journaliste was erg ontspannen en het artikel is enthousiast van toon. En daar zijn we dan natuurlijk erg gelukkig mee -----!

Kussenhoes maken

Een simpel plat kussentje wordt een kleurrijke blikvanger met deze fleece hoes. Er komt geen naaimachine of naald en draad aan te pas. Als je knopen kunt leggen, dan kun je zo'n hoesje maken!

Inspiratie

Ons Atelier is gevestigd in het gebouw van de Gorinchemse IJsclub en natuurlijk zijn daar op dit moment geen creatieve maar sportieve activiteiten gaande. Al onze materialen hebben we verplaatst naar een zijkamer, want in de grote ruimte worden nu iedere dag schaatsen ondergebonden en bekers warme chocolademelk geschonken. Volgens de weersvoorspellingen kunnen de schaatsliefhebbers nog een aantal dagen genieten, maar zoals het er nu naar uitziet zal het halverwege volgende week weer gaan dooien.

Nu even geen creatieve kinderfeestjes of workshops dus. Inspiratie komt echter overal vandaan en in dit geval via een mailing van een fantastische hobbymaterialenwinkel. Men noemt het "op Picasso geïnspireerde, kleurrijke sculpturen". Errug leuk om te doen lijkt me, maar vanwege de lange droogtijd van het gips helaas niet haalbaar voor een kinderfeestje. Dit filmpje op YouTube laat het hoe-en-wat zien.

  

Overigens voor alle duidelijkheid: ik ontvang geen betaling van het genoemde bedrijf ;-). 

Handwerk

Het atelier, waar we op allerlei manieren proberen (jonge) mensen enthousiast te maken voor het "werken met de handen", is bepaald geen winstgevende onderneming. Door menigeen wordt het beschouwd als een dure, enigszins uit de hand gelopen hobby. En ja, we constateren zelf ook dat "handwerk" eigenlijk onbetaalbaar is. Als je de uren telt die zitten in het breien van een sjaal, of het haken van een plaid of in het voorbereiden / begeleiden / afwerken van een creatief feestje, dan bekruipt je soms enige moedeloosheid. Voor minder dan de materiaal kosten koop je immers kant-en-klare producten? En ja, een (kinder)feestje bij ons is duurder dan een middagje speelhal.

Toch blijven we tegen de stroom op roeien. Omdat het zo leuk is om te doen; omdat je zo blij wordt van een uniek, met eigen handen gemaakt item; omdat je gebruik maakt van andere kwaliteiten dan rekenen of taal; omdat je je er mee kunt onderscheiden.

Om een heel andere reden kwam het handwerk de afgelopen dagen in ons gezin regelmatig aan de orde. De dochter deed een proef CITO en de uitslag viel haar zwaar tegen. Het ziet er naar uit dat zij niet naar havo/vwo kan, terwijl haar vriendinnen waarschijnlijk wel allemaal die richting op gaan. Voor ons geen enkel probleem, belangrijkst is dat ze op haar plek terecht komt.
We houden haar voor dat de wereld niet kan draaien met uitsluitend gymnasiasten. En, dat alle mensen weliswaar niet gelijk zijn, maar zeker wel gelijkwaardig. Haar teleurstelling en onzekerheid kunnen we op dit moment nog niet helemaal weghalen.

Een column in de Volkskrant van vandaag (pag. 25, uiterst rechts) is me uit het hart gegrepen. Het filmpje op YouTube zal ik haar zeker laten zien.